Кацярына Блавацкая стала ўдзельніцай рэспубліканскага тэлешоу — і даказала, што смеласць і цікаўнасць адкрываюць новыя гарызонты.
Пра праект «Ёсць дзяўчынка адна» Кацярына даведалася не з тэлеэфіру і не ад сябровак — пра кастынг ёй паведаміла кіраўніцтва прадпрыемства. У Гродзенскім РУП «Фармацыя» перакананы: раскрыць таленты супрацоўнікаў і даць маладым спецыялістам магчымасць заявіць пра сябе — задача не менш важная, чым вытворчыя паказчыкі.
«Шоу я да праекта не ведала, і пра сам кастынг даведалася толькі ад кіраўніцтва», — успамінае Кацярына.
Шчыра прызнаецца: спачатку ўдзельнічаць не хацелася. Але цікаўнасць і здаровая авантурная жылка ўзялі верх. «Потым падумала: чаму б і не? — і хутчэнка, там заставалася пару гадзін да канца часовых рамкаў, зняла візітку, адправіла».
Далей — цішыня. Настолькі, што заяўка выветрылася з памяці. «На этапе адбору я ўжо і забылася, што нешта кудысьці адпраўляла, і наогул не думала, што атрымаецца. Таму было вельмі нечакана і прыемна даведацца, што я прайшла і мне трэба будуць здымкі».
Першымі пра навіну даведаліся кіраўніцтва і калегі. «Яны, я думаю, таксама здзівіліся, але адразу падтрымалі мяне, сказалі, што будуць хварэць і трымаць кулакі», — расказвае Кацярына. Гэтая падтрымка, па яе словах, адчувалася на працягу ўсяго праекта.
Сам праект прайшоў, па адчуваннях удзельніцы, хутка і лёгка. «Цяжка не было, як і не было момантаў, калі хацелася ўсё кінуць. Абстаноўка на здымках была вельмі размяшчальная, хлопцы са здымачнай групы — адкрытыя, вясёлыя, і за кадрам мы вельмі часта з імі размаўлялі, жартавалі».
Цёплымі аказаліся і адносіны з суперніцамі: удзельніцы праводзілі час разам і па-за здымкамі — гулялі па горадзе, размаўлялі. З адной з іх, Лізаветай Верам'евай, пераможцай серыі, склаліся асабліва блізкія адносіны: «Дагэтуль часам перапісваемся і падтрымліваем сувязь».
Выпрабаванні, прызнаецца Кацярына, складанымі не падаліся — адно было трохі заблытаным, але каманда справілася.
Кацярына — правізар. І на шоу прафесійная падрыхтоўка аказалася як нельга дарэчы: «Самі выпрабаванні былі цесна звязаны з хіміяй і батанікай. Ну а з навыкаў дапамагло ўменне размаўляць з людзьмі, магчыма нейкая ўважлівасць, адказнасць».
Пасля ўдзелу ў праекце Кацярына заўважыла перамены ў сабе: «Стала трохі ўпэўненай, актыўней. З'явілася жаданне і далей, калі будуць якія-небудзь праекты, удзельнічаць, спрабаваць сябе ў чымсьці новым».
Зараз, азіраючыся назад, Кацярына дала б сабе два розныя саветы. Той, што толькі адпраўляла заяўку, — быць больш упэўненай у сабе. А той, што ўжо ехала на здымкі, — «не хвалюйся і атрымлівай задавальненне».
Галоўная выснова, якую яна зрабіла з гэтага досведу, гучыць проста і ёміста: «Няма нічога немагчымага. Трэба спрабаваць сябе ва ўсім. Калі нешта не атрымліваецца — не засмучацца і спрабаваць зноў і зноў. Бо гэта заўсёды новы досвед, новыя знаёмствы, уражанні».
Калегам Кацярына жадае таго ж — не баяцца спрабаваць сябе ў чымсьці новым. «Нават калі спачатку здаецца, што не хопіць досведу ці ведаў, менавіта такія магчымасці дапамагаюць раскрыць свае здольнасці, набыць новыя навыкі і адчуць упэўненасць у сабе. Не абавязкова адразу быць лепшымі — важна паспрабаваць, зрабіць першы крок і атрымаць каштоўны досвед. Любы ўдзел ужо з'яўляецца дасягненнем, а падтрымка калег дапаможа пераадолець сумневы. Галоўнае — верыць у сябе».
Калектыў Гродзенскага РУП «Фармацыя» ганарыцца Кацярынай: яе смеласць, адкрытасць і гатоўнасць выходзіць з зоны камфорту — прыклад для кожнага.
Мы жадаем ёй новых яркіх праектаў, прафесійных поспехаў і нязменнай упэўненасці ва ўласных сілах!