У год беларускай жанчыны працягваем распавядаць пра тых, хто стаў гонарам сваёй зямлі.
Ларыса Аляксандраўна Белятка, загадчыца аптэкі № 62 у пасёлку Казлоўшчына, аддала любімай справе больш за паўстагоддзя. Пяць дзесяцігоддзяў на адным працоўным месцы ў наш час-вельмі рэдкі выпадак, які выклікае шчырую павагу. Для яе гэта не проста пасада, а пакліканне і лёс.
1 красавіка Ларыса Аляксандраўна адзначыла 70-годдзе. З цёплымі віншаваннямі прыйшла Лідзія Баравік, загадчыца цэнтральнай раённай аптэкай № 55. Кіраўніцтва называе юбіляра мудрым, гаспадарчым кіраўніком, выдатнай жанчынай і для многіх маладых спецыялістаў — другой мамай.
Маладым спецыялістам буйна шанцуе, калі іх першым настаўнікам становіцца Ларыса Белятко. Яна - » Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь", уладальніца мноства ўзнагарод.
Пад яе кіраўніцтвам аптэка №62 не раз прызнавалася лепшай на Гродзеншчыне.
Але галоўнае яе багацце-людзі, якіх яна «выгадавала» ў прафесіі. Яна вучыла ня сухім інструкцыям, А жыцця: шчодра, па-мацярынску, ад усяго сэрца.
Нават праз гады былыя вучні тэлефануюць ёй, прыязджаюць у госці, раяцца. Лепшай узнагароды для настаўніка не існуе.
У 1974 годзе Ларыса скончыла вучобу. Месяц у Наваельні, а затым-Казлоўшчына, якая стала домам на ўсё жыццё. Ненадоўга лёс кідаў яе на Лідчыну, але сэрца цягнула назад. З 1982 года яна — нязменны капітан аптэкі № 62.
Асабліва складанымі былі 90-я: развал краіны, крызіс, пустыя паліцы. Усё даводзілася вырашаць самой-ад паставак лекаў да рамонту. Дзякуючы падтрымцы мужа і землякоў яна выстаяла.
А затым-камп'ютэрызацыя. Ларыса Аляксандраўна, якой тады было далёка за пяцьдзесят, шчыра баялася: "Не асілю!"Але жалезны характар узяў верх-яна асвоіла кампутар, і цяпер тэхніка слухаецца яе не горш, чым маладых.
Ларысу Белятко цэняць за рэдкае ўменне суперажываць, падтрымаць добрым словам, даць мудры савет. Яна-чалавек велізарнай душы.
Разам з мужам яны выхавалі дваіх дзяцей. Сёння Ларыса Аляксандраўна-шчаслівая бабуля пецярых унукаў. Двое з іх пайшлі ў медыцыну. Унучка Кацярына, урач-гінеколаг з Мінска, нядаўна стала «лепшым маладым спецыялістам» у прафесійным конкурсе.
Дома Ларыса Аляксандраўна не сядзіць без справы: кветкі, агарод, ўпрыгожванне ўчастка. Але галоўная яе радасць-людзі, якія ідуць да яе па лекі, параду і цяпло.
У імклівым свеце рэдка сустрэнеш чалавека, здольнага паўстагоддзя захоўваць вернасць адной справе, адной аптэцы, аднаму пасёлку.
Ларыса Белятко-сапраўдны прыклад любові да прафесіі. Вялікі дзякуй Вам за працу, за сэрца і за тое, што вы ёсць.